Een esoterische en satirische reis op Pluto

De vier delen van De Heer Vastenavond van As werden integraal gebundeld door Dupuis. In dit epos van Éric Liberge gaan alchemie, esoterie, beschouwing en het bovennatuurlijke hand in hand met avontuur. Het verhaal is complex en als lezer moet je je aandacht erbij houden. Laat je meevoeren in een uitzonderlijke reis met koffie drinkende skeletten, vliegende boten en andere vreemde verschijnselen.

Door Elias Jonkers.





Het verhaal.

Victor Tortelduif stierf in de nacht van 11 op 12 februari 1997, exact om middernacht. Doodsoorzaak? Een auto-ongeluk. Het is te zeggen: hij is uitgegleden over het speelgoedautootje van zijn zoon. Maar dat maakt geen verschil in het hiernamaals. Ter gelegenheid van zijn overlijden krijgt Victor een nieuwe naam: Vastenavond van As, omdat hij tussen Vastenavond en Aswoensdag is overleden. Wanneer Victor, oh pardon, Vastenavond van As, als skelet in het Purgatorium op Pluto belandt, zit hij met vele vragen. Jammer genoeg kan geen één van de miljarden skeletten in het Purgatorium hem uitleggen wat het doel is van zijn 'bestaan' daar. Vanwege zijn opstandige karakter komt Vastenavond al snel in de belangstelling van de autoriteiten.

Op aarde was Vastenavond cartograaf en het is daarom dat hij gerekruteerd wordt door de Broeders van de Omgang, terwijl de patrouilles van het ministerie op zoek zijn naar de heer van As. De Broeders willen dat Vastenavond een kaart maakt van het hiernamaals. Vastenavond van As staat aan de vooravond van een groots avontuur dat zal leiden naar grote verwondering maar dat ook veel ergernis met zich meebrengt. 

Hoewel Vastenavond van As het hoofdpersonage is, draait het verhaal rond het mysterie van overlijden en een zoektocht naar antwoorden. Antwoorden die we na het lezen van dit epos niet krijgen. Het mysterie blijft onopgelost. De Heer Vastenavond van As is een metafysische komedie, een esoterische fabel of een satirische vertelling.

Toch is het thema voor iedereen relevant: elke mens heeft een einde, iedereen maakt die ene laatste grote reis. De Heer Vastenavond van As heeft voor de maker dan ook een heel persoonlijke achtergrond: alles is begonnen bij het overlijden van de jongere broer van Éric Liberge in 1973, toen Éric 8 jaar oud was. Hij was op zoek naar antwoorden. Het boek is niet bedoeld voor de lezer die zich zomaar even wil ontspannen. 

Het gaat over de dood, leven na de dood, de ziel, dictatuur... Onderwerpen waar iedereen mee te maken krijgt, maar niet over wil nadenken. Bij het lezen van De Heer Vastenavond van As word je als lezer wel verplicht om erover na te denken. Alles is nog eens overgoten met een laagje esoterie en ironie. Heel verwarrend allemaal. Maar krijgen we in ons dagelijks leven ook niet te maken met onbegrijpbare dingen? Waarom zou het dan in het hiernamaals anders zijn? 

De Heer Vastenavond van As is een innerlijke zoektocht naar jezelf. Ook Victor is op zoek in zijn innerlijke. Er is altijd verteld geweest over het paradijs, maar waar Victor Tortelduif terechtkomt is helemaal geen paradijs. Het 'leven' dat hij als Vastenavond van As aantreft is iets absurds waar niemand iets van snapt. Vastenavond van As gaat dapper op zoek naar een antwoord op het hoe en waarom van deze vreemde wereld. Hij weigert zijn lot zomaar te aanvaarden en wil weten hoe hij het trieste lot kan ontsnappen.

Het verhaal is niet gemakkelijk om te volgen en door de vele filosofische discussies is het moeilijk om een duidelijke lijn te vinden en te houden.
Jammer genoeg had Éric Liberge niet het talent om het verhaal duidelijk te vertellen. In het laatste deel probeert Liberge alles aan elkaar te rijgen maar echt verduidelijken gebeurt er niet. Tot op de laatste pagina blijft het moeilijk te volgen; tot op het einde blijven we met vragen zitten. Maar is dat in het echte leven ook niet zo?
Ik moet nu denken aan wat onze lector Vakdidactiek Godsdienst altijd zei na een verhaal: 'Laat het verhaal, verhaal zijn'. Misschien moeten we niet altijd proberen een verhaal uit te leggen en er gewoon van genieten. 

De stijl.

Of het verhaal de lezer nu aanstaat of niet, er is één ding dat niemand onberoerd kan laten: de tekeningen. Het tekenwerk is van een sublieme kwaliteit. Éric Liberge geeft ons een donkere, deprimerende wereld die als een grafisch hoogstandje is uitgewerkt. We worden getrakteerd op het ene architecturale wonder na het andere. Deze hele wereld op Pluto is vreemd maar zo meesterlijk in beeld gebracht dat we er spontaan in gaan geloven. De skeletten zijn overtuigend en van elkaar te onderscheiden door de verschillende reparaties aan hun botten. 

Hoewel de tekeningen donker zijn, blijven ze helder en duidelijk. De pagina's zijn magistraal: een sterke en verhalend werkende paginaopbouw versterken de tekeningen. En hoewel het verhaal misschien niet altijd even duidelijk is, de tekeningen zijn dat zeker wel. 

Het tekenwerk doet denken aan dat van François Schuiten. Éric Liberge moet qua visuele pracht zeker niet onderdoen voor Schuiten. In De Heer Vastenavond van As zit ook wat van de verbeeldingskracht van Philippe Druillet (Lone Sloane) in. 

Het is trouwens te danken aan Druillet dat De Heer Vastenavond van As in 1999 in Angoulême de Prix René Goscinny kreeg. 

De Heer Vastenavond van As is een merkwaardig boek dat niet voor iedereen is weggelegd. De gemiddelde striplezer zal er misschien geen fan van zijn, maar als doorgewinterde stripliefhebber zal je er met deze integrale uitgave een juweeltje in je boekenkast bij krijgen. En Dupuis heeft schitterend werk geleverd met deze uitgave, waarin achteraan een deel prachtige tekeningen staan. 

Het vreemde karakter van het verhaal, het esoterische en het satirische vloeien virtuoos samen en geven dit werk een bepaalde charme. Het verhaal is complex en als lezer moet je je aandacht erbij houden. Maar het loont de moeite, want dit is een uniek werk. Lees en herlees het boek, laat je onderdompelen en meevoeren in deze innerlijke reis.

Boekgegevens: 

Éric Liberge, De Heer Vastenavond van As, integraal, Dupuis, ISBN 9789031434169

EJ

Een stoere en ruige Rode Ridder

Geweld, bloot en een hoop vragen. Zo kunnen we de vernieuwde Rode Ridder kort beschrijven. Deze week verscheen het eerste nummer in een nieuwe cyclus van De Rode Ridder, De Uitverkorene (#250), van de Italiaanse tekenaar Fabio Bono op scenario van onze eigen Marc Legendre.

Door Elias Jonkers.

Eeuwige helden.

In de lijn van vernieuwing bij Standaard Uitgeverij heeft ook De Rode Ridder een make-over gekregen. De Rode Ridder is de tweede langlopende reeks uit de stal van Willy Vandersteen, na Suske en Wiske. De ingrediënten van De Rode Ridder zijn eenvoudig: macht, geweld, liefde en ridderlijkheid.

Dit nieuwe leven komt alvast op tijd voor Johan, de Rode Ridder, die zijn serie langzaam zag doven na schoonheidsfoutjes in de continuïteit. Een ander probleem is dat er de afgelopen nummers drie scenaristen aan De Rode Ridder schreven: Marc Legendre, Claus Scholz en dan nog eens Peter van Gucht.

Tijd om orde op zaken te stellen dus! En dat heeft Standaard Uitgeverij ook gedaan. Vanaf nu is alleen Marc Legendre nog de scenarist en verzorgt de Italiaan Fabio Bono het tekenwerk. 

En tekenen kan deze kunstenaar zeker wel en de Middeleeuwen zijn hem ook niet vreemd. Eerder werkte Fabio Bono al aan reeksen als De tempelier en Katharen. Dit jaar zal van zijn hand bij Glénat ook een reeks verschijnen over Darwin. 

Het verhaal.

Johan, de Rode Ridder, keert gebroken en getekend terug van de kruistochten. In dienst als tempelier heeft Johan wreedheden gezien en gepleegd in naam van God. Maar bij zijn terugkomst twijfelt Johan aan het ridderschap. Hij besluit door het land te trekken, zoals hij vroeger ook al deed. Maar rust zal de ridder niet vinden want Merlijn geeft hem een opdracht mee.

Johan arriveert in het leen van heer Landwin, of eerder wijlen heer Landwin, want Malfrat de walgelijke heeft op gewelddadige wijze het leen overgenomen. De straffen op verzet zijn zeer zwaar. Alleen de jonge vrouw Allis durft haar mond te openen.

Allis krijgt een visioen van de Rode Ridder, en later staat hij ook in het echt voor haar deur. Al snel blijkt dat hun ontmoeting niet toevallig was.

In dit eerste deel ontmoeten we de nieuwe personages en leren we wat meer over het verleden van Johan. We weten nog niet hoe het precies allemaal gaat aflopen en wat de rol is van Allis: Wat is haar verband met de Rode Ridder? En wat wil de tovenaar van Malfrat met Allis? Er is iets met dat meisje en dat moeten we nog ontdekken. Een sterk begin dus!

Vernieuwend.

Het scenario is op dit moment nog niet zo heel anders: Johan komt in een stuk land waar kwaad regeert en kan dit niet aanzien. Hij krijgt op magische wijze een bondgenoot, maar de kwade krachten komen achter hen aan. Dat is het verhaal in een notendop, en ook de structuur van vele verhalen van De Rode Ridder.

Wat wel vernieuwend is, is de stijl. Er zit zeer expliciet geweld en bloot in, wat doet denken aan de populaire Game of Thrones-franchise. De pagina-opbouw is actiever en Johan ziet er deze keer ook echt uit als een dolende ridder. Het tekenwerk van Bono is gedegen en realistisch en oogt fris en krachtig. Het album bevat een aantal zeer sterke beelden. Alles ziet er gewoon veel volwassener uit.

Deze vernieuwing is een enorme stijlbreuk met de vorige albums, maar dat is in dit geval geen probleem. De bedoeling was om een nieuwe De Rode Ridder neer te zetten en dat is absoluut gelukt!

De Uitverkorene cyclus zal bestaan uit negen delen, waarvan de eerste drie één geheel vormen en de andere ook afzonderlijk te lezen zijn. 

Deel 251: De Gevangene zal op 7 september verschijnen en deel 252: De Hellemond staat gepland voor 7 december 2016.

Een inhoudelijk nieuw en sterk verhaal gecombineerd met de actieve en realistische stijl van Fabio Bono tillen de reeks naar een nieuwe hoogte. Deze vernieuwing is alvast een geslaagde proef en dit is exact wat De Rode Ridder nodig had! Zeker lezen dus.

Boekgegevens:

Marc Legendre; Fabio Bono, De Rode Ridder 250: De Uitverkorene, Standaard Uitgeverij

EJ

Wie is deze stripkunstenaar? Een revelatie!

De tekenaar en scenarist van Uncle Otto, Carl Heck, is niemand minder dan grootmeester Will Eisner. Deze strook komt uit Jumbo Comics #8, gepubliceerd door Fiction House in 1939. 

Will Eisner gebruikte verschillende pseudoniemen, mede door te onthullen dat zijn studio maar uit een kleine groep bestond.

EJ

Een avontuur door Bob Kane

Uit: Great Comics #1, Great Comics Publications, november 1940.
Ja, dit is echt van de Bob Kane.

EJ

Wetenschap en voorouderlijke mystiek

Een mager pubermeisje, Harmony, dat verzeild is geraakt in een eeuwenoude strijd, is de hoofdrolspeelster in deze nieuwe mysterieuze avonturenreeks van de Franse tekenaar Mathieu Reynès. Harmony balanceert tussen wetenschap en voorouderlijke mystiek. 
Deel 1, Memento, verscheen op 6 april.

Door Elias Jonkers.

De Franse stripkunstenaar Mathieu Reynès is bij ons vrijwel onbekend, ook al maakt hij al een vijftiental jaar strips. Alter Ego is de enige reeks die in het Nederlands werd vertaald, tot nu dan. 

Van oorsprong is Reynès ontwerper van animaties en hij heeft gewerkt in de tekenfilmbranche en in 3D-animatie. Zijn tekenstijl heeft invloeden van deze eerdere ervaring. Zijn stijl is er op gericht om de personages levendig en dynamisch weer te geven. Dat maakt zijn stijl wat we kunnen noemen 'rond', zijn personages bezitten een haast Disney-achtig uiterlijk. Andere personages van Reynès zijn vaak schattig van uiterlijk, al zijn ze dat niet echt. De stijl van Reynès doet denken aan die van de Amerikanen Shane Glines en Bruce Timm. 

De compositie en paginaopbouw zijn grotendeels klassiek met hier en daar lange horizontale zwarte panelen die de black-outs van Harmony moeten voorstellen. Deze zijn heel sterk. Het resultaat is een duidelijk en goed leesbaar album.

Het verhaal dat Reynès in Harmony vertelt is een samensmelting van verschillende projecten die hij had geschreven. Deze projecten liepen qua thema gelijk. Op die manier kon Harmony doorheen de jaren stilaan rijpen. 

Harmony gaat over een begaafd kind: op zich niet nieuw in de stripwereld, maar Reynès heeft geprobeerd het op zijn eigen manier te vertellen door er andere thema's aan te hangen. Zoals balans, een harmonie die er moet zijn in de natuur en in onszelf. 

In het verhaal zitten drie intriges die met elkaar verbonden zijn. Als lezer krijgen we doorheen de verschillende delen geleidelijk de sleutel. We worden uitgenodigd om de intrige mee te ontrafelen, om de puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Als lezer stel je jezelf verschillende vragen zodat je geprikkeld wordt om verder te lezen: vragen over de rol van personages. Het album en de reeks zijn zoals Harmony zelf: langzaam komt haar geheugen terug en voor de lezer wordt alles langzaam duidelijk.

De personages.

Harmony, het hoofdpersonage is een engelachtig meisje met fijne trekken en lange blonde haren, maar ze heeft ook een stoere kant, een beetje rock-'n-roll. Harmony is een puber en is een heel dubbel personage. Zij is in conflict met zichzelf en is zowel naïef als slim. Zij heeft een grote kracht en is emotioneel. Zij zal dus een balans, een harmonie moeten vinden. 

Zij is qua uiterlijk gebaseerd op Taylor Momsen en Reynès noemt ook Avril Lavigne als grafische inspiratie. 

Nita, de oude man, is een mysterieus personage. Als lezer twijfel je lang aan de rol van Nita. er hangt een dubbelzinnigheid over hem.

Experiment.

De Franse componist Thomas Kubler liet zich inspireren door Harmony om een muziekstuk bij het album te schrijven. Het is niet de bedoeling om dit als soundtrack bij het lezen op te zetten. Het is een origineel muziekstuk dat hetzelfde verhaal op een andere manier vertelt. Kubler volgt in zijn compositie wel hetzelfde ritme en dezelfde ontwikkelingen als in het album. Toch is het een werk dat op zichzelf staat. De compositie van Kubler is een meesterwerk op zich en kan wedijveren met  de werken van Danny Elfman. Ik hoop alvast dat er voor de volgende albums ook een muziekstuk komt.

Lees eerst de strip, surf dan naar de website http://www.dupuis.com/harmony/, en zet de compositie op. U zal zien dat u exact weet wat er wanneer in het stuk gebeurt. 

Harmony is een mysterieuze avonturenreeks die angst aan verwondering koppelt. Mathieu Reynès heeft zich helemaal in deze reeks gestort en met veel plezier gemaakt en dat is te zien ook. Hij weet wat hij doet en houdt de lezer in spanning. Het experiment dat aan het album is gekoppeld, het verhaal op twee manieren vertellen (in beeld en muziek) is een geslaagde nieuwigheid.

Boekgegevens:

Mathieu Reynès, Harmony 1: Memento, Dupuis, ISBN 9789031434275 (€7,95)

EJ - 06/04/2016

Onderdompelen in de wonderlijke wereld van Bosch

Het is in 2016 precies vijfhonderd jaar geleden dat de Nederlandse schilder Jheronimus Bosch overleed. Dat wordt gevierd door tentoonstellingen en allerhande uitgaven over zijn kunstwerken. Bij het eerbetoon aan één van de beroemdste kunstenaars kan en mag een stripverhaal natuurlijk niet ontbreken. Het album, Jheronimus Bosch, is gebaseerd op de diversiteit en veelheid van schepselen in de werken van Bosch. Het prachtige eerbetoon in stripalbum is van de hand van Werner Goelen aka Griffo. 

Door Elias Jonkers.

De meester schilder.

Jheronimus (roepnaam: Joen, postuum: Jeroen) Bosch is één van de bekendste kunstenaars en toch ook onbekend. Veel mensen zullen hem in verband brengen met fabelachtige monsters en het macabere. Toch weten we ontzettend weinig over deze meester. Zelfs zijn exacte geboortedatum kennen we niet. De datum wordt geschat op 1450.

Wel weten we dat hij uit een artistieke familie stamt. Zowel de vader, grootvader als overgrootvader van Jeroen waren schilders. Hun achternaam was van Aken, dus kunnen we aannemen dat ze uit Aken (Duitsland) komen. Ook de broer van Jeroen, Goessen, was een schilder. De kinderen van Goessen, dus de neefjes van Jeroen, waren ook schilders.

Om zich te onderscheiden van zijn voorouders nam Jeroen de achternaam Bosch aan, van de stad waarin hij woonde: 's-Hertogenbosch, in die tijd één van de grootste steden in het hertogdom Brabant. Naar alle waarschijnlijkheid heeft Jeroen een opleiding gekregen in het atelier van zijn vader, Anthonis van Aken.

We weten dus heel weinig over het leven van deze grote schilder. Er is hem al verschillende zaken toegeschreven: van alchemist, tovenaar, duivelsaanbidder tot krankzinnige. Dit alles maakt dat er rond de persoon Bosch een hele mythe is ontstaan die steeds sterker wordt. 

De stripmaker.

Genoeg dus om een stripverhaal over te maken. Gelukkig weten we over de andere meester wel meer: de Vlaming Werner Goelen, alias Griffo, volgde zijn opleiding aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen en werkte voor o.a. Humo en Kuifje. Bij de laatste nam hij de reeks Ton en Tinneke over van Franquin. Maar het humoristische kon hem nauwelijks bekoren en hij stapte op bij Kuifje. Samen met Jean Van Hamme maakte hij S.O.S Geluk en met Jean Dufaux maakte hij verschillende reeksen als Giacomo C., Beatifica Blues en Samba Bugatti. De afgelopen twee jaar verschenen van Griffo als tekenaar de reeks Golden Dogs (4 delen, 2014-15 bij Le Lombard) samen met Desberg en De zijden sjaal (2015 bij Ballon) samen met Grossey.

Jheronimus Bosch is zijn eerste soloalbum en Griffo draagt het album op aan zijn vader die hem de artistieke weg heeft getoond en hem aangezet heeft om originele tekeningen te maken. Hier kunnen we dus een kleine parallel tussen de schilder en striptekenaar ontdekken.  

Het verhaal speelt zich af in de tijd van Jeroen Bosch en in de hedendaagse tijd, in Gent, waar men aan de universiteit werkt aan de restauratie van een schilderij van Bosch. Het probleem is dat de onderzoekers niet weten welk vernis de schilder heeft gebruikt. En Jeroen Bosch weet het zelf eigenlijk ook niet goed. 

De schilder kan de demonen vangen in zijn tekeningen en doeken. Het enige probleem is dat ze telkens weer weten te ontsnappen. Totdat hij een demonicide krijgt van een alchemist. Met deze stof blijven de demonen op het doek. Maar wat als de restaurateurs het vernis er af krijgen om het werk te restaureren? 

In Gent is de restauratie van het Lam Gods volop aan de gang en dat bracht Griffo op het idee om iets rond een restauratie van een werk van Bosch te doen. Het magische vernis dat duivels en demonen vasthoudt is natuurlijk een fantastisch verzinsel van de striptekenaar. Jheronimus Bosch is dan ook geen studie over de schilder, maar een sprookje, een fabel. 

Het album is een wandeltocht doorheen de eigenzinnige stijl van de schilder en zijn ogenschijnlijk onbegrensde verbeelding. Want wie had kunnen denken dat de wonderlijke en macabre schepselen in de werken van Bosch ook werkelijk bestaan? Wel Bosch kan ze zien. In werkelijkheid zijn het beelden die menig middeleeuwer herkende. Onder de humoristisch aanvoelende buitenkant schuilt een waarschuwing aan de mensen om niet te zondigen. Want eenmaal in de hel staan de zondaar onvoorspelbare straffen te wachten. 

 

Hier en daar is het verhaal niet altijd even duidelijk. Om het verschil tussen heden en verleden te duiden is er geen grafisch verschil gebruikt; dit maakt dat het verhaal niet altijd even vlot leest voor het geoefende oog. Een verschil in paneelrand of kleurgebruik kan dit oplossen.

En andere, spijtige fout is de plaatsing van de tekstballon in paneel 2 op pagina 6. De uitspraak van de vader komt volgens de plaatsing van de ballon uit de mond van de moeder.  Dit is jammer.

Ondanks de kleine details is Jheronimus Bosch een mooie ode van een kunstenaar aan een andere kunstenaar. U moet wel in het achterhoofd houden dat het geen non-fictie is. Het is geen geschiedenisles. De demonen van Bosch zijn grafisch sterk weergegeven door Griffo.

Is dit nu een werk dat u moet gelezen hebben over Bosch? Nee, niet echt. Wel is het een werk dat u als liefhebber van verhalen en strips moet gelezen hebben. Want het is een ontspannend en leuk verhaal. Laat u als lezer onderdompelen in de wonderlijke wereld van Jheronimus Bosch.

Boekgegevens:

Griffo, Jheronimus Bosch, Glénat, ISBN 9789491684616 (€16,95)

EJ -06/04/2016

Visueel spektakel in Beieren

Historische feiten zijn in Het Kasteel van de sterren verweven met steampunk tot een fantastisch sprookje. Alex Alice geeft ons een verhaal dat een plezier is om te lezen en te bekijken. Een waar visueel spektakel. En neem dat gerust letterlijk, want het speelt zich af in de tijd van de Sprookjeskoning, Lodewijk II van Beieren. 

Door Elias Jonkers.

We kennen de Fransman Alex Alice vooral van Het Derde Testament en van Siegfried. De laatste vertelt het verhaal van de held uit het Nibelungenlied. Alex Alice inspireerde zich op de opera van Richard Wagner, Der Ring des Nibelungen. Ook in Het Kasteel van de sterren speelt Wagner een rol. Net als in het leven van Lodewijk II. 

Lodewijk II was een patroon voor Wagner, die wel eens geld nodig had. Lodewijk II bewonderde meester niet alleen voor zijn muziek en opera's, maar ook omwille van zijn politieke ideeën. Lodewijk II was een eenling en trok zich vaak terug in zijn kasteel waar hij zat te mijmeren. Hij liet zich nauwelijks zien aan personeel en familie. Als hij zich al verplaatste was het vooral 's nachts; hij hield immers van het maanlicht. De koning had een grote interesse in mythen en sprookjes.

Naargelang zijn regeerperiode vorderde trok hij zich steeds verder en verder terug en liet hij in de Alpen diverse kastelen bouwen die zo uit sprookjes geplukt leken. De bijnaam van Lodewijk II was niet voor niets de Sprookjeskoning. 

Lodewijk II heeft trouwens Slot Neuschwanstein, dat Alex Alice prachtig heeft weergegeven, nooit voltooid gezien, laat staan er echt in gewoond. Het is ook een feit dat de regering de koning onbekwaam lieten verklaren en hem gevangen namen. 

Lodewijk II was een geliefde koning die regeerde van 1864 tot 1886. De Duitse eenmaking valt midden in de regeerperiode van Lodewijk II. Hij heeft altijd het verlies van onafhankelijkheid betreurd. 

Alex Alice neemt deze historische feiten mee in zijn verhaal, maar propt ze allemaal in een kortere tijdsperiode. De koning is nog een jonge knappe man terwijl hij in Neuschwanstein woont en hoopt de sterren te bereiken. De sterren bereiken en de ruimte  veroveren is het centrale thema in Het Kasteel van de sterren. 

Serafijn en zijn vader, een professor, wagen zich aan de oproep van Lodewijk II om een ethernef te bouwen, een soort van steampunk ruimteschip. Serafijn verloor zijn moeder, Claire, in een experiment om de etherbarrière te bereiken. Vader en zoon bouwen verder aan het experiment van Claire. 

Maar een toestel om in de ruimte mee te vliegen is een machtig wapen en al gauw duiken er Pruisische spionnen op, onder leiding van Bismarck.

Om het geheim van de ether te beschermen sluit Serafijn samen met de dienster Sophie en het knechtje Hans een verbond als de Ridders van de Ether. 

Met vuurwerk en de muziek van Wagner op de achtergrond reizen Serafijn, de professor, Hans, Sophie en de koning in de ethernef. De reis moest een proefrit zijn, maar door het verraad van de spionnen is het voor het gezelschap niet meer veilig en reist de ethernef steeds hoger en hoger de ruimte in. 

Hoe dit avontuur afloopt kan u best zelf lezen. Wel kan ik verraden dat het eerste deel op een zeer spannend moment eindigt. U zal op het tipje van uw stoel zitten. Het is dus een aanrader om alle twee de delen vlak achter elkaar te lezen. 

De tekenstijl die Alex Alice hier gebruikt is anders dan zijn vorig werk. Het voelt losser en luchtiger aan met een rijk en warm kleurenpalet. Alex Alice haalde zijn inspiratie bij de fantastische wetenschap van Jules Verne, de Duitse Romantiek en zijn indruk tijdens de reis naar Beieren. Verder noemt hij Tardi, Hergé en De D-duistere steden (van Schuiten en Peeters) en Miyazaki als inspiratiebron. De invloed van de wonderlijke en kleurrijk sprookjeswereld van de Japanner Miyazaki (o.a. Howl's Moving Castle) is duidelijk zichtbaar in Het Kasteel van de sterren. 

Toch maakt Alex Alice er zijn eigen werk van met Hans als komische noot. Het personage Hans ziet er minder realistisch uit dan de andere en lijkt wel op een verloren gelopen manga-figuur. Verder zijn de compositie en panelen op momenten geniaal bedacht. De tekeningen zijn gewoon magnifiek.

Het Kasteel van de sterren is een prachtig vormgegeven album waarin de passie, obsessie en waanzin centraal staan. De sprookjesachtige elementen en fantastische wetenschap storen helemaal niet. Het is een fantasieverhaal met een historische grondlaag. Dit tweeluik is een absolute aanrader en mag in geen enkel boekenrek ontbreken!

Boekgegevens:

Alex Alice, Het Kasteel van de sterren. 1869: De verovering van de ruimte - vol. I, Dark Dragon Books, ISBN 9789460782947 (€19,95)

Alex Alice, Het Kasteel van de sterren. 1869: De verovering van de ruimte - vol. II, Dark Dragon Books, ISBN 9789460783784 (€19,95)

Als Collectors Pack: deel 1 en 2 in luxe sleeve: €39,95.